De beelden die ik maak zijn te lezen als een biografisch verhaal van mijzelf, ook al is dat voor de waarnemer niet zo eenvoudig om op te merken. Ook doordat het bijna allemaal non-figuratief is.

De soorten steen waarmee ik graag werk zijn speksteen, albast en serpentijn.

Sinds ik mij bewust werd van de scheppende kracht van mijn handen, wilde ik deze gebruiken om de innerlijke beroering van dat moment tot uiting te brengen. Allerlei materiaal leende zich daarvoor, zoals klei, papier-maché, het geschreven woord, pastelkrijt en een enkele maal hout. Al naar gelang wat zich maar wilde vormen.
In 1995 ben ik begonnen met een eerste steen te bewerken. Ben niet officieel geschoold hierin, doch heb wel cursussen gevolgd bij beeldend kunstenaars als Dick Troost, Riet van Nieuwenhuyzen, Els de Quaasteniet om technieken te leren.

Het zand dat tussen de vingers doorglijdt en zijn oorsprong vindt in de gebergten is fascinerend als gedachte.
Stenen hebben me van jongs af aan geboeid. Raapte op waar mijn oog aan bleef hangen en speelde er graag mee.
Een steen kan me pakken door zijn ruwe vorm, hardheid, klank of gewicht, doordat het onbekende mogelijkheden biedt om te gebruiken. Het vraagt inzet en betrokkenheid, maar het is ook kwetsbaar en dwingt respect af.
Het gaan bewerken begint met een aftastend verkennen via het oog of via de handen. Dan een zoekend hakken, kijken en luisteren, terwijl er langzaam een beweging in de steen ontstaat, die naar een bepaald gebaar verwijst.
Terwijl de beitel en de rasp de verborgen toon laten klinken, verbindt al werkende het gebaar zich met een begrip, gevoel of gedachte van dat moment, welke later de titel van het stuk wordt.
Het maken van een beeld is een langzaam proces De vorm toont zich uiteindelijk door het samenspel van hoofd, hart en lichaam. Ik vertrouw erop dat al werkende  de vorm al ‘worstelend’ ‘vanzelf’ ontstaat. Beginnend zonder voorstelling naar een ‘zo is het goed, hij spreekt zich uit, het is goed zo, je mag er zijn, ook al ben je niet perfect’.
Als cadeau van de steen ontvang ik op het eind van het proces (door het polijsten van het beeld) de verborgen kleur die zich dan pas volledig laat zien.